2002'de tanışıp çok sevdiğimiz Güney Kore Milli Takımı, 2004'ün Avrupa Şampiyonları'ndan çok daha iyiydi. Hak ederek turnuvadaki ilk 3 puanı aldılar: 2-0.
İki golü de patates kızartmasına olan dayanılmaz iştahım nedeniyle izleyemedim, bir de ilk yarıda bir süre gözlerim kapandı, engel olamadım. Onun dışındaki sürede de anladığım şey Güney Kore'nin pek çok Park'ı, Lee'si ve Kim'i olduğuydu.
Enteresan bir şekilde vuvuzelaların ardından azcık birazcık tezahürat duyduğumu sandım, mutlu oldum.
Dünya Kupalarında bir golü bile olmayan komşuyu, buradan teselli etmek istiyorum: 10 tane Park gelse 6 numaranız kadar olamaz. Bu maçtaki en "güzel" şey Tziolis'ti!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder